Corrida
W każdym rejonie kraju festyny ludowe noszą specyficzne lokalne znamiona, ale łączy je wspólny punkt programu — zabawa z bykami. Na samej północy ma ona znaczenie raczej drugorzędne, z wyjątkiem Nawarry pasjonującej się swymi encierros. Ale zapuszczając się na południe obserwujemy coraz większe zainteresowanie walką byków. W Nowej Kastylii znikają już zupełnie zbiorowe uliczne encierros — tu już wyłącznie króluje klasyczna corrida. O ile jednak w centralnej Hiszpanii byki są po prostu jedną z licznych atrakcji festynów, o tyle na południu odnosimy wrażenie, ze święta są właściwie pretekstem do corridy. Walka byków w małym mieście południa jest najważniejszym wydarzeniem roku. Jest to impreza bardzo kosztowna, publiczność chciałaby oglądać możliwie najlepszych torerów i najlepsze byki — ale za to trzeba płacić, im mniejsza arena, tym droższe bilety. Na przyzwoitą corridę można sobie pozwolić raz do roku, oczywiście w czasie dorocznej fiesty ku czci miejscowej Madonny, Hiszpanie w równym stopniu nie cierpią wybrzydzania nad corridą, co zachwytów. Obie oceny są bowiem jednakowo powierzchowne. Nie można pojąć corridy jeśli się nie przyjmie hiszpańskiego punktu widzenia na to widowisko, jeśli się nie wejrzy w mentalność narodową kształtowaną przez wieki.