Obiekt najazdow
Andaluzja była częstym obiektem najazdów również z powodu swych ogromnych bogactw mineralnych. Wreszcie częstym wędrówkom ludów przez ten teren sprzyjało jego tranzytowe położenie między Afryką i Europą. Południe uległo najwcześniej romanizacji i to w takim stopniu, że nastąpiła całkowita integracja kulturalna i gospodarcza tych ziem z metropolią. Stąd pochodzili obydwaj Senekowie, słynny przyrodnik Columeia. Ziemia ta dała Rzymowi dwóch wielkich cesarzy: Trajana i Hadriana. Dowodem świetności czasów rzymskich są ruiny miasta Italica opodal Sewilli. Można tu oglądać dobrze zakonserwowane ruiny wielkiego amfiteatru na 40 tysięcy widzów, pozostały też ślady głównej ulicy, rynku, term oraz wspaniale mozaiki. Największy wpływ na rozwój tej ziemi wywarli Arabowie, którzy nad całą Andaluzją panowali pięć wieków, a nad Granadą, Almerią i Malagą niespełna osiem wieków. Kultura andaluzyjska, rezultat przemieszania najróżniejszych wpływów, ma dwie dominujące cechy: arabską i kastylijską. Skłonność do egzaltacji, fantazję, indolencje, fatalizm, wreszcie umiłowanie piękna Andaluzyjczycy odziedziczyli po Maurach. Na takim gruncie Kastylijczycy zaszczepili religię katolicką, poczucie honoru i język.